intro image

Het zou op pagina 113 van Teletekst te lezen moeten staan: “Nederlanders stuk optimistischer”, maar de bijbehorende app wil ‘m niet openen. Vroeger zou ik daar goed de pest over in krijgen maar tegenwoordig heeft het chagrijn gelukkig geen vat meer op me. 

Die verandering van mezelf is wel langs een lange weg gegaan. Ik was meer van de soort die het halfgevulde glas altijd als half leeg waarnam. Na mijn zoveelste mislukte Tinder-date wilde ik daar toch echt wat aan gaan doen. Drank en drugs helpen me niet als opvrolijkers, had ik al geleerd,  en de oppeppers van de farmaceut zag ik ook niet zitten. Ik besloot het te zoeken in zelfmedicatie. Een herinnering aan een te vroeg overleden oom wees me in die richting. Hij had zijn hele leven ‘Lucky Strike’ gerookt en was altijd in een montere bui geweest. Van de nicotine wilde ik afblijven dus zocht ik een gezonder alternatief. In onze supermarkt kocht ik, vol goede hoop, een pakje ‘Lachebekjes’ voor bij de oploskoffie. Ze vielen tegen. Na drie weken kwamen de koekjes me de keel uit en zonder een glimlachje opgeleverd te hebben. 

Happy socks
Maar naast de zwartkijker die ik was, was ik ook een volhouder. Andere medicijnen dan maar, een breedspectrum variant met dubbele kansen ditmaal. Ik abonneerde me op ‘Happinez’ en werd lid van de ‘Vriendenloterij’. Ik wachtte geduldig af, dit moest zijn tijd even krijgen. Maar hoeveel dan, vroeg ik me na een jaargang af. Mijn vriendenkring was nog net zo klein als vroeger (geen) en gelukkiger was ik nog steeds niet. Ook de ‘Happy Meals’ die ik tussendoor wel eens was gaan snacken, hadden geen merkbaar effect gehad.
Ik was misschien nog jaren met deze ego-kwakzalverij doorgegaan, geluk lijkt immers overal te koop,  als ik niet toevallig op mijn verjaardag van mijn zus een paar ‘Happy Socks’ had gekregen. Met veel argwaan trok ik ze de volgende ochtend aan. En zowaar, het hielp meteen. Moeiteloos trok ik een big smile en de energie bruiste door mijn aderen. Of het aan de bonte kleuren en het  vrolijke patroon lag, wie weet? Ik voelde me in elk geval als een held en beleef sindsdien 24 happy hours per dag. In bed hou ik ze natuurlijk ook aan.  

Crazy socks
Natuurlijk heb ik intussen een heel assortiment van die sokken aangeschaft. Ze zijn wat duurder maar dat moet dan maar. Even probeerde ik ook de ‘Crazy Socks’ die de Action tegen dumpprijs aanbiedt, maar daar ging ik teveel van naast mijn schoenen lopen. Geen namaak dragen dus. Ik hou het voortaan op de Happy’s want vanaf dat verjaarscadeau zijn de glazen altijd minstens halfvol, de zon schijnt elke dag (want ook achter de wolken) en mijn kansen op Tinder-succes stijgen per week.
Ook toevallig: “Happy days are here again” zingt mijn radio net nu. Misschien dat Teletekst het zo ook weer gewoon doet.

Piet Terpstra